تقدیم به دوستی بسیار عزیز   

 

 

  عزیز من!

  باور کن:

  هرکس که کاری می کند، هر قدر هم کوچک، در معرض خشم کسانی ست که کاری نمی کنند.
  هرکس که چیزی را می سازد- حتی لانه فروریخته یک جفت قمری را – منفور همه کسانی ست که اهل ساختن نیستند.

  هر کس که چیزی را تغییر می دهد – فقط به قدر جا به جا کردن یک گلدان، که گاه درون  آن ممکن است در سایه بپوسد و بمیرد – باید در انتظار سنگباران همه کسانی باشد که عاشق توقف اند و ایستایی و سکون.

  ... و بیش از اینها، انسان، حتی اگر "حضور" داشته باشد، و بر این حضور مصر باشد، ناگزیر تیر تنگ نظری های کسانی که عدم حضور خود را احساس می کنند، و تربیت، ایشان را اسیر رذالت ساخته، به او می خورد ...

 

                                                                     *برگرفته از نوشته های نادر ابراهیمی

 

لینک